Het is woensdag en ik rijd naar Aarle Rixtel. Het is heerlijk weer en, ik heb geluk, het is heel rustig op de weg. Ik zing lekker ontspannen mee met een liedje en daarna hoor ik het op de radio. “De wereld zit in de puberteit” zegt de presentator. Dat vind ik een interessante gedachte. Ik luister nieuwsgierig verder en ik ‘hum’ instemmend. Want ja, het klopt. Alles schuurt op dit moment. Het oude werkt niet meer. Het nieuwe is er nog niet. Iedereen roept heel hard, maar luistert weinig. Er is verwarring, verzet, drift en hoop. Alsof we, als mensheid, opgroeien. Alsof we tussen twee fases in zitten. Tussen het ‘kind-zijn’ en de volwassenheid. Dus midden in de recalcitrantie van de puberteit. En ineens denk ik: als de wereld een puber is, dan vraagt deze tijd niet alleen om oplossingen, maar om bewustwording. Om stil te staan bij wat we zien én wat we niet willen zien. Want wat gebeurt er in een puberteit? Alles komt op scherp te staan. Identiteit, grenzen, emoties, keuzes. Het schurende